binnen nadat hij was vertrokken en ik kon zelfs geen zeep om te wassen of melk voor de kinderen kopen. De moeder had een beroerte gehad en kon niet praten. Dus ging ik naar mijn baas, een sociaal werkster die het gezin onder haar verantwoording had en heb mijn be klag gedaan. Zij belde de man op zijn kantoor en legde hem uit dat we geen "Baboe's" waren. Die stonden er in Indië om bekend dat ze alles meenamen wat ze konden vinden, geld, sigaretten, of elk klein ding dat ze konden gebruiken. Het was ook bij ons bekend dat het zo ging, je moest nu eenmaal alles afsluiten. De arme man was niet gemakkelijk te overtuigen, maar stemde uiteindelijk toch in dat ik wat geld ter beschikking kreeg. Ik zou hem de kassabonnen geven van de uitgaven. En daarna ging alles goed. Toen we na een tijdje elkaar ontmoetten was hij volledig overtuigd dat ik geen "Baboe" was en wer den we vrienden. Het was zwaar en moeilijk werk want elke keer moest je je door de achterstand in het huiswerk heen worstelen en de familie leren om weer op hun eigen benen te laten staan. (Zes weken was de grens voor hulp voor een gezin). Daarna kreeg je weer een ander gezin toegewezen en begon het verhaal opnieuw. Ik heb het bijna drie jaar gedaan en ik ben nog steeds blij dat ik toen die beslissing heb genomen. De training was in Amsterdam en veel meisjes gingen daarna terug naar hun geboorteplaats. Sommigen bleven in de stad. Het werk was daar zwaarder maar ook interessanter. Een van ons moest werken in een gezin waar de moeder zelf moordneigingen had. Alle scherpe dingen, touw en alles was voor dat doel bruikbaar was moest worden opgebor gen. Iemand anders kwam terecht in een gezin waarin in cest had plaatsgevonden. Met twee of drie "kleine mon stertjes" over de vloer. Het waren hartverscheurende situaties. Mijn ergste ervaring was in een gezin waar de moeder meer dan 150 kilo woog. Ze zat de hele dag in haar stoel, had zeven kinderen waar ze niet naar omkeek en zat diep in de schulden bij de buurtwinkels. Vader was een eenvoudige postbode. Ik kreeg het zover dat ze geen schulden meer hadden, maar dat zal wel niet erg lang stand hebben gehouden. Hij was dankbaar, maar zij was van mening dat ik haar ongeveer dood had laten hongeren. Ik weet zeker dat ik dit werk niet mijn hele le ven had kunnen doen. De inspanningen waren te groot. Maar in die tijd werd het duidelijk dat God andere plan nen met me had. En dan nog een paar dingen Dit zijn een paar anekdotes, die mijn ouders ons vertel den over hun kindertijd. Grootmoeder Witte, die ik nooit gekend heb, omdat zij en haar man al waren overleden voordat vader en moe der getrouwd waren, was bezig met het schoonmaken van de voordeur en gang van de boerderij. Dat werd in die dagen gedaan op handen en voeten en het was zeker geen eenvoudige klus. En natuurlijk werden daarvoor de deurmat en lopers opgerold en buiten gehangen om uit geklopt te worden. En natuurlijk mochten de kinderen niet naar binnen met vuile voeten of haar op een of an dere manier lastigvallen. Het is laat in de middag en de kinderen komen thuis uit school. Er wordt op de voor deur geklopt. Ze denkt dat de kinderen naar binnen wil len. Dus roept ze: "Ga maar door de achterdeur naar de keuken. Er liggen boterhammen met suiker voor jullie op de tafel. (en dat was een hele traktatie in die dagen) Maar een mannenstem antwoord: "Okay, moeder Witte, dat zal ik doen, ik lust er wel een. Het was de pastoor, die voor zijn jaarlijkse visite langs kwam. Dat moet ongeveer gebeurd zijn in 1910. Mijn vader, in 1905 ongeveer 10 jaar oud, ging naar de boerderij aan de andere kant van de weg en zag dat de buurman een oude appelboom aan het uitgraven was. Vader had altijd de appels van die boom lekker gevon den en het deed hem zeer dat de boom ging verdwijnen. "Mag ik hem hebben?" vroeg hij aan de buurman. "Ja, je mag hem wel hebben, maar wat ga je er mee doen?" "Ik wil hem in onze tuin zetten" zei vader. De buurman lachte zich krom. "Je bent maar een kind, hoe zou je dit nu voor elkaar kunnen krijgen" Maar vader was net zo eigenwijs als hij klein was en op een of andere manier heeft hij de boom de afstand van meer dan 100 meter Corrie Nummer 130, maart 2019 Historische Vereniging Texel 21

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2019 | | pagina 23