Varia, herinneringen aan mijn jeugd Corrie Stoelinga - van Heerwaarden Hierbij het derde deel van de jeugdherinneringen van Corrie Stoelinga-van Heerwaarden uit Glenview, Illinois. De eerste twee delen staan in de nummers 128 en 129 van ons blad. Dit is de laatste vooral naoorlogse episode. Ontmoetingen met de politie Je wist waarschijnlijk niet dat ik me in mijn jongere jaren niet altijd aan de wet heb gehouden. En dat verschillende keren. De eerste keer was dat vanwege de fietsbelasting. Dat was in de jaren 30, toen iedereen leed onder de ge volgen van de depressie. Een ei kon je als boer verkopen voor 2 cent, een lam bracht in de slechtste tijd 1 gulden op. En dat allemaal na een jaar werken. Ik herinnerde me dat mijn vader huilde toen hij terugkwam van de markt. Maar ondanks dat wilde de Nederlandse belastingdienst 2,5 gulden belasting voor elke fiets. En we hadden ver schillende van die oude rammelkasten, roestig en bij el kaar gehouden met schroeven en ijzerdraad. We konden ons die uitgaven voor fietsplaatjes niet veroorloven. Het was meer dan het loon voor twee dagen werken. Je moest zo 'n plaatje aan je fiets vastgemaakt hebben en re gelmatig stonden er politieagenten of belastinginspec teurs langs de weg om dat te controleren. En ik was zo bang voor ze dat ik af en toe een omweg maakte om naar of van school te komen. Een keer ben ik gestopt en heb mijn fiets ergens op een erf geparkeerd en ben lopend naar huis gegaan. Een uur lopen! We zijn nooit gepakt, maar het was wel erg spannend voor ons kinderen. Gelukkig hebben de Duitsers dat afgeschaft nadat ze ons land hebben bezet. Ze hebben tenminste een ding goed gedaan. Een andere keer was ik met mijn vriendinnen aan het wandelen in het bos. Het was na de oorlog, we waren ongeveer 17 jaar, volgens mij waren we met ons vieren: Gré, Emmy, Nel en ik. Gré zei: "Weet je, ik zou graag eens zo hard willen schreeuwen als ik kan". Willen jullie dat ook wel eens? Dat kan je thuis nooit want dan denken ze dat je ver moord wordt of zoiets". Dat vonden wij ook. Het zou leuk zijn maar je kan het eigenlijk niet doen. Maar waarom zouden we dat niet eens hier in het bos kunnen doen? Het was geen toeristenseizoen. Ik denk dat het fe bruari was en er was niemand in de buurt. Dus liepen we naar een weggedeelte midden in het bos en probeer den uit hoe het ging met onze stemmen. Nou, daar kwam aardig wat geluid uit en we hadden lol. We dach ten dat we dat vaker moesten gaan doen. Plotseling hoor den we het geluid van een motorfiets die de eenzame weg op kwam en wie anders dan twee politiemannen stapten bij ons af. "Wat gebeurt hier?" vroegen ze streng. "Niets, meneer. We wilden alleen maar schreeuwen". Oh wat waren die mannen boos. We kregen een preek van hier tot gunder over het misbruik van de politiebescher ming en zo. Maar als je zeventien bent neem je dergelijke verhalen niet al te serieus en aan het einde van het ge schreeuw vroeg een van ons: Corrie (rechts) met nicht en vriendin Emmy Witte 16 Historische Vereniging Texel Nummer 130, maart 2019

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2019 | | pagina 18