Groeten uit kinderkamp Zeemansduin Je moet het weten, anders rijd je nu zonder dat het opvalt voorbij dit mooi gelegen recreatieterrein aan het Molwerk. Als je de eerste foto's van kinderkamp Zeemansduin bekijkt, was dat vroeger wel anders. Al les was kaal, er stonden alleen tenten en gebouwen, nog geen struiken en boomsingels. De tenten stonden op een rij langs wat toen nog een zandweggetje was. De andere gebouwen zag je van veraf al staan. De bungalow stond er nog niet, het hek met de ingang was aan de rechter kant. Door de familienaam van de eigenaresse te combineren met 'duin', naar het duin dat op dit terrein ligt, kwam het kinderkamp aan zijn naam. Eigenaresse mevrouw Lyane Zeeman is inmiddels op leeftijd. Ze is geen geboren Texelse, maar kwam al heel vroeg met Texel in aanraking. Haar oma kwam uit Den Hoorn. Ook hadden haar ouders in 1947 een zomerwoning aan de rand van het bos gebouwd, waardoor ze veel op Texel verbleef. In die tijd werkte ze nog aan de vaste wal. Daar moest ze van alles rege len om een inrichting, tehuis, of een kamp draaiende te houden. Ze begon als 19-jarige bij de Nederlandse Reisvereniging op het hotelschip op de Kaag. Later werkte ze bij de Volkshogescholen in Bergen en Gro ningen, het vakantie- en herstellingsoord Huis ter Heide van de Hoogovens en hotel het Hilletje in Kootwijk. Daarna werd ze gevraagd om te komen werken bij het Christelijk Jongeren Verbond dat een groot kamp had in Leusden. Ze was daar de enige vrouw tussen 500 jongens en dat leverde haar in het geheel geen problemen op. Ze was groot en sterk en het ging haar zo gemakkelijk af, dat ze dacht: "Ik wil zelf wel zoiets opzetten." Omdat ze regelmatig op Texel kwam, leek haar dat de meest ideale plek. Ze ging naar het gemeentehuis voor informatie over het opzetten van een kinder kamp. Ze had veel en leuk gewerkt met kinderen en dat wilde ze graag hier ook gaan doen. De gemeente adviseerde haar contact op te nemen met de Neder landse Kampeerraad. Om te mogen beginnen met een Veilig Kinderkamp moest je minimaal 30 jaar zijn. Dat was ze inmiddels en na ontvangst van alle ver gunningen kon ze beginnen. Alleen van de Recron moest ze nog een toelatingsexamen afleggen. Na een winter studeren wilde ze dat gaan doen. In de zaal van Opduin zat een afvaardiging van de Recron klaar om haar te ondervragen. Na overleg bleek dat ze door haar goede opleiding en veel praktijkervaring toch geen examen hoefde te doen! Ze kon een stuk grond kopen aan het Molwerk dat toen nog een zandweggetje was. Er werd een hoofd gebouw met twee bijgebouwen neergezet. Het hoofd gebouw was van hout. Het bestond uit een recreatie zaal, de keuken met berging en de nieuw aangebouwde sanitaire ruimtes met douches en wc's. Door een zeer zware storm in 1976 werd het dak van het hoofdge bouw gekraakt. Daarna werd het dak verzwaard en werd een gemetselde buitenmuur aangebracht om de houten buitenwand heen. Doordat de fundering bij de houtbouw hier al op was berekend, kon men zon der zorgen aan de gang. In het ene bijgebouw waren twee slaapzalen voor kleine kinderen die nog niet in een tent konden of mochten slapen. De rest was bestemd voor dagverblijf van het personeel. TEKENING VAN HET KAMP "ZEEMAKSDUIN" ////////77Z7': In 1961 bezochten 98 kinderen van werknemers van Bronswerk, verdeeld over vier groepen, Zeemansduin. Deze kindertekening stond in het personeelsblad van de Bronswerkgroep. Links Lyane en rechts Margo Zeeman, omstreeks 1935 voor de oude plaggenhut bij Windy Ridge die als wc in gebruik was. 6 Historische Vereniging Texel Nummer 103 juni 2012

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2012 | | pagina 8