nog wel een week blijven moeten. Hier wordt er ten minste van alles aan gedaan. Warm waterbaden, waar een of ander inzit, prima zalf op die open plekken en goed verband. Nu geneest het maar ik dacht er van daag uit te komen, maar het blijkt dat ik er nog een weekje moet blijven. Ik zal maar niet zeggen hoeveel gaten ik in me benen had voor ik hier kwam en hoe diep. Het zijn nu alle nog kleine plekjes op me ene been. Armen en een been zijn genezen. Maar nu wil len die laatste plekjes op me ene been niet verder ge nezen. Als ik er op slot van genezen kan, ben ik er ze ker van dat het weer terugkomt, want nu heb ik pas nieuw weer een klein puistje in me haar en een paar pukkeletjes in me gezicht. Het zit in me bloed en daar is niets aan gedaan. Wel 2 keer wat bloed afgetapt voor onderzoek. Naar Holland kom je zeker ook niet gauw. Het beste er maar van hopen kom ik en krijg het weer, dan gaan ik zo weer naar het zieken huis. Nu ga ik eindigen in de hoop meer berichten terug te krijgen en vele groeten van uw schoolkameraad Kees. Een klein briefje van 5 December 1943 Met inkt geschreven. Adriaan, Hierbij stuur ik je een brief. Ik had hem vorige week in het ziekenhuis al geschreven, en toen bracht een van me kameraden hem naar de post en liet de zegels op de achterkan plakken in plaats van op de voor kant. Het was een vamsbrief. Hij kwam terug en stuur hem U nu nogmaals. Ik ben gister uit het ziekenhuis gekomen en moet de 7de weer werken ik ben nog niet volkomen genezen. We zullen wel zien wat het wordt, anders weer terug naar de dokter. Nu vier ik hier juist vandaag mijn 19e verjaardag ik hoop dat het me hier niet meer overkomt. Schrijf maar weer eens terug. De groeten van Kees Witte De verplichte tewerkstelling van Wim Witte in Duitsland van 1943 - 1945 Wilhelmus Hendrikus (Wim) Witte werd geboren op 16 november 1924 in Amsterdam. Hij was een klein zoon van de broodbakker en spoorbeambte Dirk Witte (1854 Den Hoorn - 1923 Den Burg) en Aaltje de Vries (geboren in Den Burg in 1857). Dirk Witte was een halfbroer van zoeaaf Cornells Witte. Aaltje de Vries was een dochter van bakker Frans de Vries uit de Mo lenstraat naast de huidige Witte Burcht. De Duitse oorlogseconomie had in toenemende mate behoefte aan buitenlandse arbeiders. De vraag naar ar beiders was vele malen groter dan het Nederlandse aanbod van vrijwilligers en werklozen die in Duitsland tewerkgesteld werden. Een verordening van 23 fe bruari 1942 bepaalde dat Nederlanders door de gewes telijke arbeidsbureaus verplicht konden worden om voor een bepaalde tijd in Duitsland te werken. Zo diende Nedrland vóór 15 mei 1942 30.000 metaalar beiders te leveren. Ondanks protesten werd dit vereiste aantal geleverd. Wim had de bui natuurlijk al zien hangen en ging eind 1942 naar het Arbeidsbureau te Amsterdam waar hij op 9 november 1942 een verklaring ontving dat hij on geschikt bevonden werd voor de arbeidsinzet. In januari 1943 kwam er weer een nieuwe eis: vóór 10 maart 1943 moest bezet Nederland 100.000 arbeiders leveren, waarvan 22.000 metaalarbeiders. Uiteindelijk zijn er van januari tot en met april 1943 51.000 Neder landers als arbeider vertrokken naar Duitsland. Op 7 mei 1943 werd bekendgemaakt dat alle mannen van 18 tot 35 jaar (later van 17 tot 40 jaar) verplicht werden zich te melden bij de arbeidsbureaus. Alle mannen, geboren in 1922, 1923 en 1924 moesten vóór 15 augustus naar Duitsland vertrekken. Vrijstelling zou slechts worden verleend voor mijnwerkers en voor an dere arbeiders die door hun scholing volstrekt onmis baar waren. Ook deze acties leverden niet op wat ervan werd verwacht. Na een bevel van de Duitse Wehrmacht in 1943 meldde Wim zich in juli opnieuw bij het arbeidsbureau en vulde daar een formulier in waarop hij aangaf op vrijwillige ba sis naar Duitsland te gaan om te werken. Vervolgens werd een paspoort voor hem aangevraagd. Tewerkstelling op vrijwillige basis was helemaal niet zo vrijwillig, want bij weigering volgden er sancties tegen de familie, zoals het mogelijk oppakken en afvoeren van de vader Op 27 juli werd hij op de trein gezet richting Duits land. De treinreis kon wel vier dagen duren. In die tijd werd er door de geallieerden behoorlijk gebombar deerd. Het spoor was vaak kapot, waardoor het een reis met hindernissen werd. Er werd dan overnacht in stationshallen, maar ook in oude schoolgebouwen. Bereitschaftslager Apollensdorf Wim werd tewerkgesteld als kantoorbediende bij de springstoffabriek 'Wasag': Westfalisch-Anhaltische Sprengstoff-Actien-Gesellschaft, in Reinsdorf nabij Wittenberg. Nummer 103 juni 2012 Historische Vereniging Texel 29

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2012 | | pagina 31