koffie met een stuk eierkoek werd altijd genuttigd in de hut van Ome Kees. Ook de heren studenten die hun zomerreces een waardevolle inhoud gaven door als strandwacht te fungeren, behoorden tot de regel matige bezoekers. Een andere topper was de jeneverfles, waaruit, 'onder de toonbank' aan de vaste kring van happers een bor rel werd geschonken. De juiste vergunning hiervoor ontbrak uiteraard, maar het leverde ome Kees een mooie extra omzet op. Eén van de vaste gasten, een Zweedse badgast met kleinzoon Hans, bestelde altijd Ein Joy für Hans und ein Schnapps für mich". Joy was een soort sinas, maar dan in een rond flesje. Door zijn opvallende snor had onze Zweedse gast het uiterlijk van een forse zeehond, zoals je die zag in de zeehon denopvang van het Texels Museum in de Dennen. Wij noemden hem 'de Walrus'. De bevoorrading van de bunker met bier en diverse limonades werd beurtelings verzorgd door de CV ETA (Eerste Texelse Advocaatfabriek) en De Wit, ho- recagroothandels uit Den Burg. De bestelwagens wer den door de heren C. (ome Kees) Kooyman en J. (Jan) de Wit tot boven aan de kluft gereden, waarna de voorraden met steekwagens door het mulle zand naar de bunker werden gereden. Het echte zware werk! Beide heren kende ik, zij leverden immers ook aan Het Witte Huis. Ome Kees had in de bunker ook een mooie kijker. Hiermee speurde hij het strand af, op zoek naar vrou welijk schoon. Kortom, er gebeurde van alles en ik vond het prachtig. Alles bij elkaar heb ik een viertal jaren bij hem in de bunker gewerkt. In het jaar 1964 was ik met mijn echtgenote op fami liebezoek in Leeuwarden. We brachten ook een be zoek aan de Azaleastraat. Ome Kees was thuis en be groette ons allerhartelijkst. Wat ons opviel was dat Ome Kees in de voorkamer woonde en zijn echtge note in de achterkamer. Heel bijzonder. We haalden herinneringen op aan de mooie jaren op Texel. Terugblik Ja, dat waren nog eens mooie tijden voor een scholier met vakantie op Texel. Mijn oom Bill Visser vond het maar niks dat ik bij die ome Kees rondhing. Jan Maas, prima, daar had hij wel vertrouwen in, maar ome Kees, nee. Ome Kees en Jan Maas zijn reeds lang niet meer onder ons. Mevrouw Gertrud Maas over leed op 10 november 2011. En.ondanks mijn ooms wantrouwen is alles goed gekomen. Ed Vermeulen Met dank aan Monica Maas en Cor Kuip op Texel en Jan van Tongeren in Den Helder. Bron: archief Texelse Courant Met de tent naar Texel Toen wij indertijd het album 'Texel' van dr. Jac. P. Thijsse lazen, kwam vanzelfsprekend 't verlangen bij ons op, om dit zoo enthousiast beschreven eiland tot doel te maken van één onzer vacantietochten. Eerst dit jaar kreeg 't plan vaste vormen en reeds maanden van te voren bestudeerden wij de kaart van Texel. We voelden ons direct aangetrokken tot den breeden duinengordel achter Den Hoorn, zoodat we besloten daar einde Juli met de tent heen te trekken. Na 'n eentonige, lange treinreis stapten we op 'n Za terdagavond in Den Helder op de boot, om na 'n klein uur varen, met honderden anderen in Oude Schild de loopplank af te schuifelen. Geweldig wat 'n drukte, maar zooals we verwacht hadden, alles vertrok in de richting van 't kampeerterrein bij De Koog en wij drieën waren de eenigen die naar Den Hoorn steven den. Als ik met goed herinner, was 't slechts 'n kilo meter of zeven, 'n kleine afstand dus om te fietsen en toch 'n ware krachtproef. We hadden den wind pal van voren en wat voor 'n wind, één die je scalpeerde Marty Vermeulen, in 1 962 of 1 963. Coll. Ed Vermeulen rp- - 18 Historische Vereniging Texel Nummer 103, juni 2012

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2012 | | pagina 20