BUFFET 1 tijd begon met de woorden. .."Ach mein Jungeik heb so oft an jou gedacht! De bunker De door Ome Kees gepachte, oorspronkelijk in de duinen ingebouwde en verscholen bunker, restant van de vijf oorlogsjaren, was na verloop van tijd uit de duinen te voorschijn gekomen. Ik meen mij te herinneren dat in 1947 of 1948 het oorspronkelijke geschut nog aanwezig was. Toen de bunker helemaal los gekomen was van de duinen, werd het bouwwerk verpacht als een soort voorloper van de latere strandpaviljoens. Via de oorspronkelijk ingang, gangetje in links af, rechts af, kwam je bij een later aangebrachte houten deur. Hierachter bevond zich de verkoopruimte of wat daar voor door ging. De meters dikke muren zorgden voor een koele tempera tuur. Eigenlijk was het er gewoon koud en vochtig en echt lekker ruiken deed het er ook niet. Een muffe geur is wat ik mij herinner. Ome Kees droeg niet voor niets ook in de zomer een soort coltrui. Ik kon de sol daten die hier de wacht aan de Noordzee hadden ge houden niet benijden. Wel een prima plek om er koffie, thee en limonade en allerlei snoepwaren te verkopen. Een zeker in de be ginjaren bescheiden assortiment, dat allengs met het toenemen van de aantallen toeristen (of badgasten, zoals ze toen genoemd werden) werd uitgebreid. Niet al te veel luxe, alles heel simpel, net als het leven in die jaren, maar wel gezellig. Buiten de bunker, voor de geschutsopening en achter een hoge betonnen muur, was een bescheiden terras, met tafeltjes en stoeltjes. Op een dag deed Ome Kees me het voorstel om bij -wir 4 -4 Elisabeth Drach, onbekend, Certrud Drach, onbekend en Ome Kees Coll. Cor Kuip, afkomstig van mevrouw Maas-Drach -v ri -?r"4 Ed Vermeulen en Ome Kees. Coll. Ed Vermeulen 16 Historische Vereniging Texel Nummer 103 juni 2012

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2012 | | pagina 18