Ome Kees De exploitant van de bunker op het Noorderbad Paal 20 bij De Koog op Texel, in begin jaren vijftig van de vorige eeuw, heette C. (Kees) van der Meulen en werd door iedereen 'Ome' Kees genoemd. Hij was ge trouwd, woonde in de Azaleastraat in Leeuwarden en had een zoon die stuurman op de grote vaart was. Deze woonde op Ameland of Schiermonnikoog. Ik ontmoette Ome Kees voor het eerst in de zomerva kantie van 1953. Hij was op Texel verzeild geraakt door zijn werk als kok bij de sneeuwklokjes-expedi ties naar Frankrijk, georganiseerd door de gebroeders Piet en Nanning Kikkert van het Waalenburgerhuis en hoeve Vredestein. Nog steeds herinneren in het vroege voorjaar de witte velden in de Dennen aan deze avontuurlijke tijd. Veel later kwam ik er achter dat Nanning Kikkert de bunker van Rijkswaterstaat pachtte. Sinds 1948 brachten mijn moeder en ik de zomers op Texel door. Mijn moeder werkte in hotel Het Witte Huis, dat sinds dat jaar door haar broer Bill Visser en zijn vrouw werd geëxploiteerd en ik 'moest' mee. Niet dat dit een straf was, een mooiere zomervakantie kon ik mij niet voorstellen. Een vakantie vol strand, zee en avontuur. Ik was in 1953 elf jaar, kwam van de lagere school in mijn woonplaats Baarn en was geslaagd voor het toen nog verplichte toelatingsexamen voor de middelbare school. Tijd voor een vakantiebaantje! P.S. Ik heb nog vele jaren gewoond in een zomerhuisje aan de Californiëweg, mét toestemming van de ge meente, maar ik werd te oud om er nog alleen te wo nen. Het is hier op Terschelling ook erg mooi en ik heb 't hier goed en gezellig met Douwe de Groot (van het fotoarchief't Behouden Huys), maar het heimwee naar mijn geliefde eiland blijft! Carla ten Haaf Alle foto's uit de collectie van Carla ten Haaf. Herkent misschien iemand de meisjes van de kleine meisjes-vereniging? Noorderbad Op het strand deed ik wel eens kleine klusjes voor Jan Maas, de altijd goedlachse toen nog vrijgezelle badman van het strandverhuurbedrijf Noorderbad. Jan woonde op Hoeve Zandvrucht aan de Rozendijk en kwam dagelijks met zijn jeep naar De Koog. Hij had dit bedrijf al voor de oorlog. De klusjes beston den uit het, bij wisseling van verhuurder, opruimen en zandvrij opleveren van de strandhuisjes of het op ruimen van het, ook toen al, aanwezige zwerfvuil op het strand. Veel huurders, met name de Duitse gas ten, lieten de door hen meegebrachte tijdschriften in de huisjes achter. Deze bladen hadden intrigerende namen als Bunte Illustrierte, Bild en Spiegel en wer den uiteraard ingezameld en herlezen. Zo pikte ik mijn eerste woorden op van de Duitse taal. Jan kon mooi vertellen over vroeger tijden, had veel fantasie en ook veel overtuigingskracht. Ik geloofde hem on voorwaardelijk. Een aantal jaren later heb ik Jan ook wel eens gehol pen met het afbreken van de huisjes aan het eind van het seizoen. De huisjes gingen dan in de winterop- slag. Het waren ook de jaren dat Jan zijn latere echt genote Gertrud (Frau Maas) leerde kennen. Gertrud kwam met haar enige zuster Elisabeth begin jaren vijftig vanuit Essen in Duitsland naar Texel. In 1957 trouwde Gertrud met badman Jan Maas. Beide dames gingen altijd, weer of geen weer, baden in zee. Lieve vrouw, Gertrud, die ontmoetingen in latere jaren al- Ome Kees, een herinnering Markt in 1962 met Mieke enjuul. Nummer 103, juni 2012 Historische Vereniging Texel 15

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Uitgave Historische Vereniging Texel | 2012 | | pagina 17