rer< w m i Sn I fo]i yAeehttfUJi Oisdvm Amerikaanse rassen dit hoen en in 1977 sloot het laatste grote fokbedrijf van Noord-Hollandse Blauwen. Van 1925 tot 1965 heb ben vele boeren in Noord- Holland hun brood verdiend met het vermeerderen, fokken of mesten van dit eerst in 1934 door de Nederlandse Hoender Club erkende ras. De derde poot waarop Beets zijn pluimveebedrijf bouwde waren de ganzen. Ter plekke was vol doende grasland en water aan wezig om een vrij grote koppel ganzen rond te laten lopen. Ze kostten hem geen voer en de ganzen hielden het gras in de rennen kort.Tegen Kerstmis bedroeg de slachtwaarde onge veer f 3,50. Bovendien bracht de gans gemiddeld ruim f 2,= aan dons op. Per seizoen met drie keer plukken leverde een gans een half pond dons. Voor een pond moest men bij de eerste pluk 7 a 8 ganzen van hun dons ontdoen, bij de tweede pluk 5 a 6 en bij de derde pluk 5 ganzen. Het plukloon voor de vakman bedroeg per gans ongeveer 15 centen en hij (of zij) kon er ongeveer negen per uur aan. Zo'n gans zag er niet uit na de pluk. Hij werd 8 dagen bijge voerd met gekookte aardappels. Beets zal hopelijk ook wel een oogje dicht hebben geknepen als de gans in die acht dagen uit de bak van de piepkuikens snoepte. Door de zandige bodem waarop het bedrijf rustte was ook teelt van kalkoenen mogelijk. Hier was mevrouw Beets bijzonder in geïnteresseerd. Met kerstmis wist zij de kalkoen tegen een lonende prijs aan de man te brengen. Een bezoeker aan het bedrijf viel het in 1932 op dat Mevr. Beets nog geen kalkoen kuikens verkocht aan de hotels en pensions, waarbij hij met name dacht aan de luxe bad plaats Bergen. Mevrouw Beets hield ook pension en zij zal zeker overwogen hebben in hoeverre zij haar gasten zou kunnen binden met kalkoen bout. Naast teelt en verkoop van kalkoenen showde Mevrouw Beets ook op tentoonstellingen met de beesten en deed ze mee aan wedstrijden. Bijna direct na het begin van het bedrijf vielen haar al prijzen, zowel nationale als internationale, ten deel. Op de Koninklijke tentoonstelling Avicultura, van de gelijknamige vereniging, te Utrecht belandde ze in de hoogste regionen. De soort waarmee zij succes had was de gedomesticeerde varië teit van Mammouth Broad Breasted Bronze. In 1952 was dit het meest voor commerciële *wjrr:' doeleinden gefokte kalkoen in de Verenigde Staten. In Avicultura, weekblad voor bedrijf-, sport- en rassenteelt staat nogal eens "Beets te Schoorl" geschreven. Het fokken van Franse Hangoren, een konijnenras waarmee zij ook menige prijs heeft behaald, moet als pure hobby worden gezien en het leverde geen bedrijfstechnische aanvulling anders dan voor de pension- houderei. Het hele bedrijf is in 1941 ver huisd naar Omloop 21. In de jaren vijftig werd de bedrijfs voering voor het echtpaar al zwaarder. Gelukkig kon de jongste zoon een boerderij in Sijbekarspel betrekken, alwaar hij de koeien, die het echtpaar ook hield overnam. In 1959 werd het bedrijf verkocht. De restan ten van het bedrijf zijn nog lang te zien geweest. Man en vrouw betrokken een huis aan de Boschmansweg 19. Helaas heeft Beets niet lang van zijn oude dag kunnen genieten: hij over leed op 68-jarige leeftijd op 6 juli 1960. Zijn weduwe bleef nog tot 1990 in het huis wonen om op 100 jarige leeftijd in ver pleeghuis Oudtburgh te Bergen in 1995 te overlijden. B. A. van Dijk mmc Note Voor dit verhaal is gebruik gemaakt van het artikel "Pluimveeteelt aan de voet van Noord-Holland's blanke duinen", van een onbekende auteur en verschenen in De 8edrijfspluimveehouder van september 1932. Foto's, gegevens en een kopie van dat artikel zijn aangeleverd door Henk Snip. ONDERSCHRIFTEN BIJ DE FOTO'S Een tableau van de prijzen door mevrouw Beets met haar kalkoenen en konijnen in de wacht gesleept (2006). Mevrouw Beets te midden van haar Amerikaanse Mammoth-Bronze kalkoe nen waa[mee zij op de grootste ten toonstellingen vele jaren veel succes heeft gehad. (1932) Cultuur historische Vereniging Scoronlo december 2007

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Tijdschrift van cultuurhistorische vereniging Scoronlo | 2007 | | pagina 16