<Prei}tje$ Vay ^Pfecjetp m r de kolo me bladzij nuden door see vinden eenteveld- ig museum, n is opge- illigers. voormalige raatje. De esteld als t als ate- oodse kun stenaars geexposeerd en men kan er allerlei kunstwerken en -werkjes kopen, maar ook leuke blouses, sjaals enz. De en tree is gratis. Kortom, u zult van uw 40 voor een "dagje Buren" vast geen spijt krijgen. Doet uw aanmelding en betaling daarom gauw, anders zijn anderen u vóór. Enmet 50 deel nemers is de bus vol! Dat de inschrijving zo vroeg is en gauw sluit, komt uiter aard doordat we de afspraken hebben moeten regelen voor de bus en met de VVV in Buren. Maar dat had u natuurlijk al begrepen. In het enige geheel houten huis in De Rijp, hoek Vlaander naar de "gevallenvrouwensteeg"woonde tot enige jaren gele den Daan Hoek. Er zijn Rijpers die hem niet onder die naam kenden, maar onder zijn bijnaam "Piegem". Hij was lichamelijk gehandicapt en leefde zeer teruggetrok ken zijn eigen leven, waarin hij maar weinigen toestond met hem in contact te komen. Dominee Biemond behoorde tot die weinigen en deze verstond zelfs de kunst Daan tot zingen te brengen. Samen zongen ze dan onder andere "Daar ruist langs de wolken. Daan was hulpbehoevend, maar daar wilde hij niet van horen. Hij wilde ook geen hulp aangeboden krijgen. Nee, wie wat voor hem wilde doen moest er spontaan mee aankomen. Als je aan hem vroeg:"Daan, zal ik je morgen halen met de auto", dan deugde het al niet. Je moest de auto al voor de deur hebben en zeggen:"Daan,kom mee, we gaan naar..." En als de bestemming en je gezicht hem dan aanstonden, had je kans dat Daan gevolg gaf aan de uitnodiging. Daan was niet makkelijk. Wie zijn deur opentrok kon een serie verwensingen verwachten. Sommigen waren wat bang van hem. Zoals Anna Sierhuis, die goeie ziel, die hem indertijd zijn warme hap bezorgde,welke door Daan's zuster, Marie Hoek, was klaargemaakt. Anna riep al van een afstand "Danie...!" als ze er aan kwam met het pannetje. Zo hoopte ze voor zijn schelden gespaard te blij ven. Daan bewoog zich kruipend door zijn huisje en ook als hij de polder in wilde, ging dat al krukkend en kreupelend naar zijn bootje. Daar liet hij zich dan, van de vrij hoge walkant af in ploffen. Niet zelden met zorg gadegeslagen door Riet

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Een Nieuwe Chronyke van het Schermereiland | 1991 | | pagina 7