ticuliere investeerders niet in de rij en bemoeiden Jan en alleman van bestuurlijk Den Helder zich met de ontwikkeling. Plannen werden ge wijzigd, uitgebreid en ten slotte maar half tot uitvoer gebracht. Ge pruts in de marge dus. Er kwam geen stadhuis in het cen trum, wel een schouwburg en even verderop richting dijk een politie bureau en brandweerkazerne. De ooit zo deftige Prins Hendriklaan bleef er voor de rest verwaarloosd bijliggen, wat tot op de dag van van daag nog zo is. Sloop in binnen stad om ruimte te maken voor de Kroonpassage. Winkelgebied De komst van het Julianaplein en de Beatrixstraat hadden ingrijpende gevolgen voor het winkelgebied. Ze deden het centrum als het ware aan de wandel gaan. Waar nieuwe win kels hun deuren feestelijk openden, sloten bedrijven in de Spoor- en Ko ningstraat stilletjes de luiken. Lang zaam maar zeker maakten midden standers daar plaats voor uitbaters van cafés. Deze laatste ontwikkeling deed zich aanvankelijk vooral ge voelen in de Spoorstraat. Een ander gevolg van het Centrum plan is de opkomst van de Keizer straat als hoofdwinkelstraat. Daar naast ontstond ook een aaneenge sloten winkelfront langs de route Spoorstraat, Keizerstraat, Beatrix straat, Julianaplein. In wezen bracht het Centrumplan een city, maar of het de city was die Wieger Bruin voor ogen had, is zeer de vraag. Zeker is dat het Julianaplein zich niet ontwikkelde tot de gedach te esplanade; voor het station strek te zich een steenwoestijn uit waar de elementen en autoblik vrijspel hadden. Jaren 70 In de jaren zeventig werden de be langrijkste winkelstraten autovrij gemaakt en voorzien van luifels. De zaterdagmarkt verhuisde van de Molenstaat naar het Bernhardplein. Een gevolg hiervan was minder loop in de Spoorstraat, wat het aan zien van de straat verder vermin derde. De Koningstraat noordelijk van de Koningdwarsstraat was eenzelfde lot beschoren, met dien verstande dat het gebied zich als vanzelf ont wikkelde tot het uitgaanscentrum van Den Helder. Als vanzelf, want een doordacht plan lag er niet aan ten grondslag. Tot op de dag van vandaag doet het cafégebied den ken aan een decor voor een tweede rangs western. Het autovrijmaken van winkelstra ten, de beluifeling en de verplaat sing van de weekmarkt pasten in het streven van het gemeentebe stuur om nu eindelijk eens tot een city te komen. Daarbij hoorde ook een ringweg, waarvan een deel dwars door een woonwijk moest komen. Een tweede doorbraak dus en wel ruwweg tussen de hoofd poort van de rijkswerf aan de West straat en het Koningsplein. De plannen waren groots, maar dat was ook het geval met het verzet te gen de randweg. Bewoners van het Centrum roerden zich heftig, tot aan de Raad van State aan toe. Uit eindelijk werd de woningsloop af geblazen. In de plaats daarvan kwam een omvangrijke woningre novatie op gang. De randweg is er nooit gekomen Jaren 80 Gedurende de jaren tachtig bleef het rustig aan het cityfront. Tot 1989. De koude oorlog was voorbij en Defensie moest bezuinigen. Zo ook de marine en dat was schrik ken in Den Helder. Was werk voor heen verzekerd, nu moest de amb tenarenstad zelf een toekomst be denken en zelf gaan ondernemen. Een aantrekkelijker binnenstad was een van de speerpunten en in april 79

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Levend Verleden | 2004 | | pagina 25