-88- 's nachts door. Nooit vergeet ik de jongeman, die was ondergedoken op de Stichting en bij ons als broeder werkzaam was. Hij klom op de 17e september langs de regenpijp omhoog naar het dak en zwaaide met een vlag, wel 2 0 meter hoog. Hij trok met de Britten mee op een tank, richting Arnhem. Er is nooit meer iets over hem vernomen, hij staat nog altijd als vermist te boek. Op provisorische manier was het mogelijk om in de Centrale Keuken wat warms te maken. Meestal stamppot. Ook veel mensen uit het dorp aten mee. Tien dagen later werd er via radio Oranje een nieuw bombardement aangekondigd. Dus was het evacueren ge blazen. Kasteel Hoekelum in Ede leek ons een goede plaats. Mensen, die moeilijk liepen, werden per krui wagen vervoerd. Om de beurt moesten de personeelsleden kruien Na aankomst konden we op stro in enkele ontruimde ka mers slapen. Enige dagen later gingen we naar een vil la in het dorp. De patiënten waren totaal ontredderd. De bevolking was zeer vriendelijk en hielp, zo goed en kwaad als 't ging. Drie dagen daarna gingen we per paard en wagen naar Lunteren. Dit was reeds gevaarlijk en werd dit nog meer, toen een Joods meisje, rechtop staande, dus heel opvallend, begon te zingen: "Je ne regrette rien." Natuurlijk kregen we onderweg weer kontróle, maar dit ging gelukkig goed. We werden ondergebracht in een herstellingsoord, maar moesten al gauw weer verder. Nu naar 's Heerenloo - Loozenoord in Ermelo Toen we daar over de paviljoens waren verspreid, ging het weer enigszins normaal. Zelf kwam ik op de naaika mer te werken. Langzaamaan keerde de rust terug. We werden wel erg hongerig, want het eten wat we daar kregen was véél minder in hoeveelheid en in kwaliteit. In Wolfheze had de huismeester een grote voorraad aan gelegd. Dat ontdekten we, toen de deuren vanwege het bombardement niet meer op slot konden. Veel mensen namen toen mee wat van hun gading was

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

De Klin | 1995 | | pagina 94