-71- De briefjes gaan allemaal naar de veilingdirecteurde heer Pastoor en deze verdeelt de aanvoer over de exporteurs De kool kon daarna zo uit de schuur naar het spoor worden gebracht Op 2 0 mei voegde de krant hier nog aan toe: De groen teexport naar Duitsland wordt nu centraal geregeld en vanuit Den Haag over de veilingen verdeeld. Af en toe werd een tuinder gesnapt, die buiten de vei ling om tegen hogere prijzen verkocht, dit ook omdat men klaagde dat de veilingprijzen maar nauwelijks een haalbare bedrijfsvoering mogelijk maakten(AlkmCrt 31-1-1941: De WEST vindt de vastgestelde groenteprij- zen redelijk, maar ze leveren de tuinder geen royaal bestaan op. In het voorjaar 1941 werden de aardappelen schaars. Natuurlijk werd er gefluisterd dat Duitsland alles letterlijk en figuurlijk had opgeslokt.Maar de Alkmaarse Courant schreef dat Duitsland ons te hulp was geschoten met een aantal zendingen aardappelen en dat er nog veel meer zouden volgen. Aanvankelijk was het verboden om vroege aardappels te rooien. Pas eind juni werd dit verbod opgeheven en schreef de courant op 28 juni: Nu het rooiverbod van de aardappels is opgeheven is de aanvoer van nieuwe aardappelen zeer groot. De aardappelen zijn groter van stuk, dat komt omdat later met rooien werd begonnen. Ook bij de aardappelafzet was het persoonlijk contact tussen verkoper en handelaar verbroken. Alle aardappe len werden geleverd aan een centraal lichaam, de VBNA Ze werden los aangevoerd en konden zo in een schuit worden gestort Toen waren ook de aardappels al op de bon. Dus werden er piepers zwart verkochtVandaar het krantebericht Wegens het ongeoorloofd vervoeren van consumptieaard appelen zijn te Langedijk processen-verbaal opgemaakt tegen werklozen(Je mocht alleen aardappelen vervoe ren met een geldig vervoerbewijs) De krant van 6 febr. 1943 schreef: K. Bakker uit St.- Pancras werd door de economische rechter beboet met f 200,-- voor de verkoop van 250 kg aardappels buiten de veiling om en natuurlijk voor hogere prijzen.

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

De Klin | 1995 | | pagina 77