-47- Later schreef Ray ons: ""Toen ik in uw tuin landde, raakte ik bewusteloos. Ik kwam zo hardhandig terecht en kon niets zien, omdat het zo donker was. Ik deed mijn parachute af en trok mijn reddingsvest uit. Toen nam ik mijn jerrycan op en probeerde hem te vullen met water. Was daar vlakbij - geen water Ik probeerde te lopen, maar dat ging niet. Ik wist niet hoe zwaar ik gewond was, totdat ik plotseling ontdektedat ik vreselijk bloedde en hulp nodig had. Ik verbond mijn been wat en toen bemerkte ik uw huis. Ik kroop op mijn knieën tot aan de deur en klopte hard aan. Ik geloof dat uw moeder bij de deur kwam en me naar binnen hielp."" Toen we hem in de kamer hadden, konden we beter bekij ken hoe erg hij gewond was. Zijn voet vertoonde een gapende wond, het lag opzij helemaal open tot boven de enkel. En bloeden dat het deed... Ik had iets van E.H.B.O. geleerd en dacht: "Dat moet zo gauw mogelijk afgebonden worden." Maar touw hadden we niet. Toen heb ik hem zo goed en kwaad als dat ging gevraagd naar zijn parachute en dat wist hij aan te duiden. Dat ding heb ik gevonden en ik heb er een aantal repen zijdeachtige stof afgesneden. Daarmee heb ik dat been, vlak onderde knie, afgebonden. Zo stevig, dat dokter Destree later mopperde wie dat toch zo vast had gemaakt Ja, de dokter moest er aan te pas komen. We mochten alleen 's nachts niet over straat. Gelukkig was mijn broer Pier thuis. Die was bij de. gemeentepolitie in Almelo en mocht in uniform gedurende de spertijd wel buiten wezen. Die heeft toen dokter Destrée opgehaald. Na een eerste onderzoek vond dokter dat hij die man even weg moest maken. Dat wilde Ray beslist niet. Destrée haalde zijn schouders op: Dan zo maar. Toen Ray echter een hoe veelheid jodium in de wond kreeg, raakte hij vanzelf buiten westen. Nadat Destree de eerste hulp had verleend, zei hij "Deze man moet naar een ziekenhuis, anders redt hij het niet. Ik moest de Duitsers maar even waarschuwen."

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

De Klin | 1995 | | pagina 53