Wat ons meteen opviel, was dat je de Amerikanen niet hoorde lopen. Duitsers, met spijkers onder hun laar zen, merkte je reeds van verre. De Amerikanen hadden weinig haast, in een kalm tempo trokken ze verder. We wisten een informatie-bulletin te bemachtigen en daaruit bleek ons, dat we in een speerpunt zaten. De bedoeling van de Amerikanen was tweeërlei: linksom het Ruhrgebied omsingelen en rechtsom in zuidelijke rich ting doorstoten. Met zijn drieën besloten we uit deze speerpunt vandaan te trekken: veronderstel dat de Duitsers een doorbraak forceerden dan zaten we weer onder hun laars We jatten een karretje, waarop net drie koffers pas ten. Van wat vodden maakten we een vlag en die zetten we op de kar en zo begonnen we aan onze tocht Bij een soldaat, die we onderweg ontmoetten, ruilden we onze vlag voor een pakje sigaretten. Een uur later werden we aangehouden: we mochten niet verder trekken, maar in het volgende stadje moesten we ons melden. Daar werd ons verteld dat het onmogelijk was om alle buitenlanders op te vangen als dezen mas saal naar huis trokken. Bovendien belemmerden we de aanvoer naar het front. Dat laatste hadden we reeds gemerkt: lange colonnes vrachtwagens met jerrycans, brugdelen, tanks en manschappen enz. enz. hadden we regelmatig ontmoet, onvoorstelbaar veel materiaal In dat stadje wezen ze ons een barak aan, waarin we voorlopig onderdak konden krijgen. Er arriveerden daar ook veel Polen, maar geen Nederlanders. We kregen daar een informatie-bulletin onder ogen, waarin de nieuwste posities van de geallieerden werden aangegeven. Gewapend met die kennis en gezien de grote hoeveelheid aangevoerde versterkingen besloten we om de volgende dag weer naar Kassei terug te gaan. Want we dachten eerder vanuit een grote plaats te kunnen vertrekken In Kassei werden we verwezen naar een luchtmacht-ka zerne, die uit verschillende gebouwen bestond. Neder- -43-

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

De Klin | 1995 | | pagina 49