Gerarda Maas-Baltus ukkelen met n, opnames, os goed, dan zijn werk bij i lichte mate Verbijsterd, dden van de gebaar haar hand naar haar hoofd bracht. "Gaat het nog?", vroeg mijn broer Jan. Ze knikte. Mijn vader legde zijn hand op de hare en ze keken naar ons en met een glimlach naar elkaar. Op Hemelvaartsdag 24 mei 1979 overleed ze. Vier dagen na haar 62e verjaardag werd het gordijn van haar leven dichtgetrokken. Vier seizoenen verstreken En dan wordt het 20 juli 1980. Ik heb al veel verteld maar nu lijkt het of het schrijven niet meer gaat. Ik denk dat u het zult begrijpen. Het is zondag. Mijn zusje Joke is deze middag bij mijn vader geweest. Ze gaat weg en mijn vader loopt mee naar het poortje om haar uit te zwaaien. Dan voelt hij plotse ling pijn op zijn borst, vreselijke pijn, zo erg dat hij niet meer naar de achterdeur kan lopen. Hij gaat zitten op het raamkozijn en wacht tot die beklemmende pijn over zal zijn. En dan buren helpen, een ambulance, mijn broer Martin die toevallig langsrijdt, nog meer hulp maar tevergeefs. Alles tevergeefs Op die zondagmiddag omstreeks zes uur overlijdt op 72-jarige leeftijd mijn vader Jan Baltus, een rasechte Akersloten Er staat een witmarmeren steen in de Akerslootse grond. Ik kijk naai de goudbeschilderde letters erop en zeg zacht: "Dag pap, dag mam, hier ben ik weer". Zorgvuldig schik ik de meegebrachte bloemen in de plaatijzeren vaas en altijd weer lees ik dan de tekst: 'In liefde gedenken wij ...Elisabeth M. Baltus-Draaisma en Johannes Jacobus Baltus'. De letters vervagen en even is er een andere tijd. Het lijkt alsof er een warme herinneringsdeken over me heen wordt gelegd met: een vader, een moeder, een gezin, een dorp. Flarden van een gelukkige jeugd, warmte, geborgenheid. "Ja", denk ik, "muziek, zang en levensblijheid, ze waren onlosmakelijk verbonden met mijn vader". "Ik ga weer", zeg ik en loop het oude pad af. Bij het houten hek keer ik me om. "Dag mam, dag pap, rust in vrede". In de kas tanjeboom naast het (oude) kerkhof fluit een merel, prachtig en vol overgave. Ik luister. Het lijkt een groet. waren ïnge- estralingen, i te doen. De ar getrouwd gens was er naast elkaar aderen. Met een pii 51

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

De Groene Valck | 2007 | | pagina 51