laadje' waarin een etui lag met scheerspullen speciaal voor de overledenen. Laadje 14 was voor het kleingeld en het laadje erboven voor papiergeld. Je wist precies wat in welk laadje lag, bijvoorbeeld de AgreGola tabletten voor Dick, laadje 4. Die had altijd zo'n last van zijn keel. Dameskapper Net als Dick vond Afie het heerlijk om in de Scheerwinkel te werken. Ook zij had het in haar vingers en leerde snel. Ze was 14 toen ze alles al kon, scheren en knippen. Ze knipte ook kinderen, jongens en meisjes, ze draaide nergens haar hand voor om. Het enige wat ze nog niet kon was het kappen van de dames, dus ging ze solliciteren bij kapsalon van Merwijk in Alkmaar. Mijn vader ging mee. Van Merwijk stelde voor om de kappersschool te volgen terwijl ze bij hem werkte, maar daar had Afie geen zin in. Van Merwijk zag waarschijnlijk wel wat in haar en gaf haar de kans om te laten zien wat ze kon. Ze kreeg drie weken en daarna zou ze dan te horen krijgen of ze mocht blijven en ook dan pas zou ze haar geld krijgen. Ze wist niets van het reilen en zeilen in zo'n dameskapsalon en was zich ook niet bewust van de hiërarchie die daarin heerste. Als leerling moest je doen wat er gezegd werd en mocht je niet zomaar je eigen gang gaan. En afrekenen mocht al helemaal niet. Maar zo spontaan als ze was begroette ze de eerste klanten die toen binnenkwamen - mevrouw Houdijker met de tweeling uit Egmond aan de Hoef - nodigde ze uit in de stoel en ging aan de gang. Ze kon heel goed met kinderen overweg, dus dat ging allemaal prima. Ze riep haar baas pas toen ze moest afrekenen, want ze wist nog niet wat het kostte. Normaal gesproken zou de baas hebben ingegrepen, maar die bekeek het zo vanuit het kantoor waar hij aan het werk was en liet haar begaan. Wat hij zag beviel hem. Ze kreeg aan het eind van de week haar salaris - f 35 - en was aangenomen. Dat was dus op haar 14de. Ze was 15 jaar (1952) toen ze een droogkap cadeau kreeg van mijn ouders. Een Indola van f750. Dat was wat! Maar ze zagen haar talent en dus creëerde mijn vader haar 'dameshoek' in de Scheerwinkel en ging ze 's avonds thuis aan de gang. En zo hadden ze dan toch nog hun dameskapper. Ze kapte toen ook heel veel badgasten, bijvoorbeeld uit de huisjes die bij Lou Schuit in de West stonden. Ze was blij dat ze inmiddels bij van Merwijk had ontdekt dat er een crèmebehandeling was voor droog en dor haar, want dat had ze nodig. Veel van die vrouwen blondeerden hun haar en dan kreeg ze er geen kam door. Geestgronden, 23 (2016), nr. 1 37

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Geestgronden | 2016 | | pagina 39