Dick: De tweede keer was in 1943, vanwege een verbouwing. De kamer werd naar voren verplaatst, de bedstee ging er uit en ook de ladder die naar boven leidde. We kregen een heuse trapkast. Nou ja, wel een groot woord voor zo 'n kleine kast met zo 'n smalle trap. De Scheerwinkel verhuisde naar de winkel van Janus Groen aan de Heerenweg. Hij was de fietsenmaker en elektricien van het dorp. (In 1957 heeft Wim Apeldoorn Jzn het elektrotech nische deel overgenomen en begon een zaak in huishoudelijke apparaten. In het dorp vooral bekend als 'LampieOok daar was ik kind aan huis en Afie was er ook regelmatig. Ik herinner me nog de steenachtige ondergrond, waardoor je makkelijk het haar kon opvegen. Uit de Scheerwinkel geklapt Afie: De woensdagen en de zaterdagen waren speciale scheerdagen, je had toen nog geen scheerapparaten, dus jong en oud liet zich scheren. Er werd op die dagen ook zeker niet geknipt, alleen als 't hoog nodig was. Een kwartje kostte dat toen, daar moest Pa een heel gezin mee onderhouden. Als hij dan een fooitje kreeg bij het afrekenen, meestal een stuivertje, riep hij luid: "En voor de pot. Dan moest ik roepen: "Dank u beleefd!" Leuk hè?Och god, weet je wat me ook eens overkwam bij Engel van de Molen? Deze man had een gouwe hoektand rechts in zijn mond, en als je dan z 'n bovenlip schoor, trok je die ejfe omhoog om 't strak te trekken. Toen ik m 'n mes er langs haalde schraapte ik per ongeluk over z 'n gouwe hoektand heen. Hij was gelijk zwart. Ik schrok me rot toen ik zo 'n goud velletje op m 'n papiertje zag zitten waar ik dat zeep op afsmeerde. Ik denk dat ze het nooit gemerkt hebben want ik heb ze er nooit over gehoord. En Cor Half die woonde bij ons aan de overkant. Als die man maar één druppeltje bloed zag op 't zeeppapiertje van één of ander vetpuissie of zo, hup, dan schoof hij zo onderuit. Pa heb 'm wat keren met de waterspuit weer bij kennis gebracht. Dan had je Freek Valkering, die later mijn schoonvader werd, ik zie hem nog komen aanfietsen. De klanten ook en die zeiden dan tegen Pa: "Laat hém maar voor hoor!Hij had het altijd maar over zijn Bartignons (een speciaal ras aardappelen) en had altijd haast. En haastige mensen pasten niet op die busbanken en waren ook niet gezellig. Afie wist nog iets te vertellen over Pastoor Kok. Die mocht elke zondag al héél vroeg, vóór de vroegmis van zeven uur, komen om geknipt en/of ge schoren te worden. Nee, zelfs nog vroeger, want de boeren kwamen altijd om kwart voor zeven de communie halen. Afie moest dan de avond ervóór alle spullen klaarzetten. Nou, het was een speciale klant hoor. De kachel werd Geestgronden, 23 (2016), nr. 1 33

Tijdschriften Regionaal Archief Alkmaar

Geestgronden | 2016 | | pagina 35